*eve gelince kedilerim karşılardı beni; şimdi mişerolar (semender) karşılıyor. iki gündür eve geldiğimde kapının arkasında minnak mişerolar görüyorum. eve girdikten bir on dakika sonrası onları kazasız belasız sağ salim evden atmaya çalışmakla geçiyor. allahtan pek hızlı değiller ve hamam böceklerinden daha sevimliler de elime alıp atabiliyorum.
24 Eylül 2022 Cumartesi
yhn 2 / hoşgeldin
22 Eylül 2022 Perşembe
yhn* 1 / cif
*(hangi ara birbirimize bağlandık bu kadar aziz istanbul? seni biraz zor terk ettim bu sefer; çağırır mısın çağırmaz mısın çok düşündüm ama aramızdaki seviyeli ilişkiyi koruyalım dedim henüz birbirimizden nefret etmeden. daha önce de söyledim seni uzaktan sevmek aşkların en güzeli.)
*dün bütün gün yerleşme ve temizlik ile geçti. yeni bir hayata başlarken yanınızda olması gereken en "olmazsa olmaz" nedir? tabii ki cif ve ekürisi domestos. minnak konutta düzenlediğim temizlik operasyonunda cifi sürdükçe her yer parıl parıl parladı. yer parladıkça ben hayatımı parlattım; sanki her şey temize çekildi. ben yorgunluktan söndüm o ayrı ama yerler cillop gibi parladı ya gerisi önemli değil. bal dök yala oldu her yer, gönül rahatlığı ile kıvrıl yat.
*denizle de merhabalaştık bugün. sanki o da rahatlattı biraz beni. denizde olmak çok iyi geliyor bana. önceki hayatımda balık mıydım acaba?
*yarın yeni iş arkadaşları ile "welcome dinner" yapacağız. bakalım buradaki yeme içme mekanları nerelermiş keşfedelim. şimdilik herkes çaktırmadan gözlem yapıyor. yeni bir yerde işe başlamanın zorluklarından biridir bu. biri sizi hep gözetler; ancak bir senenin sonunda rüştünü ispatlarsın ve kabul alırsın ya da alamazsın. bakalım neler olacak göreceğiz.
*her sene doğum günümde kendime bir hediye alırım. bu sene doğum günüme çok az kala koskocaman bir hediye verdim kendime: a brand new life. tepe tepe kullanayım bakalım. çok heyecan annecim.
*yhn: yeni hayat notları.
19 Eylül 2022 Pazartesi
hikaye
Fatih Terim belgeselinde diyor ya: "ben ve benim gibi insanlarda hikaye bitmez, hikayenin sonu da olmaz. daha hikayelerimiz bitmedi. bakalım neye karar vereceğiz?".
üzerinize afiyet bende de hikayeler bitmiyor...karar verildi...kaldığımız yerden başka başka hikayeler yazmak için katillerin cinayet mahalline geri dönmesi gibi bir geri dönüş yapıyorum. ancak bir farkla; hikayemin ilk kısmında korktuğumu kendime bile itiraf edememiştim ama bu sefer yüksek sesle söyleyebiliyorum: korkuyorum.
umarım cesaretim ve inadım korkumu yine yenebilir.
14 Eylül 2022 Çarşamba
halay vs mantık
favori deyimiyle eski Türkiye'de kuaförlerde çeşit çeşit kadın dergileri olurdu; Harpers Bazaar, Cosmopolitan, Vogue...böylece saçlar fönletilir, boyatılır ya da kestirilirken bir yandan kuaförün bitmek bilmeyen anıları, dedikoduları dinlenir bir yandan da güncel moda akımlarını, ünlülerle yapılan çekimleri ya da kısa diyet reçetelerini hızlıca gözden geçirip update olma şansınız olurdu. heyhat yeni Türkiye'de kuaförler var ama dergisiz. zaten son moda akımları öğrenebilmek için instagram yeter de artar bile. işte bu eski zaman dergilerinde illa her ay ünlü ya da sosyetik bir kişi ile kısa röportajlar olurdu. "en sevdiğiniz şehir?", "en sevdiğiniz pasta kreması", "en sevdiğiniz ayakkabı çekeceği" gibi alakalı alakasız şeyleri sordukları ve söz konusu kişilerinde orijinal ve ne kadar seçkin olduklarını göstermek için abuk subuk cevapları, hiç duymadığımız markaları sıraladıkları bir bölümdü bu röportajlar. ancak illa "hayattaki mottonuz nedir?" diye sormayı ihmal etmezlerdi. uzun bir süre düşündüm ben hayattaki mottom nedir diye bu röportajlar yüzünden. hani olur da günün birinde sokakta falan sorarlarsa -dergiye çıkacak yeterlilikde ünlü ya da seçkin olmadığımdan- pat diye yapıştırayım mottomu soruyu sorana diye hazırlandım ve sonunda şunda karar kıldım: "mantık sizi a noktasından b noktasına götürürken, halay her yere götürür." bu kıvamda da takıldım açıkcası. tabiri caizse kapı gıcırtısından aldım gazı, antin kuntin bir sürü işe daldım, düzenler kurdum düzenler bozdum.
amma velakin artık bu motto'yu değiştirmenin vakti geldi. bir süredir kendimi biraz Alice Harikalar Diyarında'nın Alice'i biraz da Matrix'in Neo'su gibi hissediyorum. kırmızı ya da mavi haplardan birini tercih edeceğim / etmek zorundayım ama "hangi yoldan gideyim?", "hangisi doğrusu?" diye sorduğumda tavşan: "nereye gideceğini bilmiyorsan hangi yoldan gittiğinin bir önemi yok" demesin çünkü halaydan yoruldum biraz. tamam eğlendik, güldük de artık mantığımızı kullanıp şaşmadan a'dan b'ye gidelim, adımlarımız romantik bir slow dans kıvamında temkinli, rahat ama zamanında atılmış olsun. bilemiyorum Altan, nasıl olcak bu işler.
böyle karanlık bir ormanda el yordamı ile gidip, derin derin nefesler almaya çalışıp, "may the force be with me" be canım diye diye kasacağıma bir koşu master Yoda'ya gideydim de doğru yolu bana en azından ima etseydi. o da olmadığına göre anlayacağınız ünlü düşünür ve viskolog Johnny Walker'ın dediği gibi "keep walking" de karar kılmış olacağım da sanki biraz arka fonda bir süre Nilüfer'den "demek yine bana hüsran, bana yine hasret var, yine bana esmer günler düştü" dinleyeceğiz.
11 Eylül 2022 Pazar
ikigai
bilmem küçükken başınıza geldi mi...hani canınız deli gibi dondurma çeker... söz verilir istediğiniz kadar dondurma yiyeceksinizdir ama önce yemeğinizi bitirmeniz gerekir. o çok beklenen dondurmayı yiyebilmek için bütün lokmalar çiğnenmekten sakız olur, boğazdan zar zor geçer, o yemek bir türlü bitmek bilmez. sonunda aslında çok normal boyutlarda olan, sabırsızlığınızdan dev gibi bir şeymiş gibi gelen o tabak biter ve siz koştura koştura dondurmacıya gider, en sevdiğiniz dondurma çeşitlerini külaha koydurtmaya başlarsınız...böğürtlenli, vişneli, sakızlı, çikolatalı...koskocaman bir dondurma olur. mutluluktan ağlayasınız gelir ve nasıl da tadını çıkara çıkara yiyeceğinizi düşünürsünüz. tam iki üç ısırık alırsınız dondurmanızdan, pat diye o koskocaman dondurma yere düşer. dehşet içinde baka kalırsınız kaldırımın üstünde yayılmış dondurmaya. ağlamakla ağlamamak arası, inanmakla inanmamak arası, o çok istediğiniz ve sabırsızlıkla "olsa keşke" diye beklediğiniz bir şeye kavuşmuşken elde olmayan nedenlerle bir anda o çok istediğiniz şeyi kaybedersiniz.
bu hafta sonu en sevdiğim dondurmaya kavuştum, tam doyasıya tadını çıkaracakken elimden kaydı, gitti. şimdi sadece anısı var.
4 Eylül 2022 Pazar
baba
dünden beri çoklukla seni düşünüyorum. bugün tam 13 sene oldu sen gideli. "şimdi hayatta olsa ne yapardım acaba?" diye soruyorum kendi kendime. herhalde koluna girer, seni deniz kenarında bir meyhaneye götürür, bir büyük Beylerbeyi Göbek (kendime torpil geçiyorum, en sevdiğim rakıyı söylüyorum, kusura bakmazsın sen bilirim) söylerdim sonra da gözlerinin içine bakıp, derdim ki:
"anlat baba ya, içinden ne geçiyorsa anlat. ben seni hiç dinlemedim. o kadar kendi sesimle meşguldüm ki zamanında, başka seslere hele hele senin anlatacaklarına, anlatmak istediklerine, anlatamadıklarına, hayallerine, hayal kırıklıklarına, sıkıntılarına sağır kaldım. o kadar kendi gürültümü önemsedim ki diğer her şey benim için gereksizdi, fazlalıktı. artık anlatmıyorum daha çok dinliyorum baba. geçiyorum insanların karşısına dinliyorum. anlatıyorlar bana hayallerini, hedeflerini, bozgunlarını, gönül kırgınlıklarını, hırslarını, keyiflerini, mutluluklarını, mutsuzluklarını, ben dinliyorum. o kadar hoşlarına gidiyor ki bir dinleyen olması, kendilerinden geçiyorlar anlatırken. biri de demiyor "ya sen? sen ne haldesin?". hoş sorsalar da o kadar hunharca, acımadan kırdılar ki beni zamanında, kimselere bir şeyler anlatasım gelmiyor. "valla ne olsun, aynı işte" diyorum. bir de "şey" diyorum sürekli. konuştuklarım kulağıma çarpınca bu aralar, hep "şey, şey" demem takılıyor, sinir oluyorum kendime. muhtemelen dinlediklerimin içinde kaybolduğumdan, bir an toparlanıp, yüzeye çıkamıyorum ondan "şey"liyorum sürekli. ama sen bakma bana baba, durma anlat anlatabildiğin kadar, söz ben de anlatacağım bu sefer. neler neler anlatacağım bir bilsen. yaşarken sana hiç anlatmadığım kadar çok anlatacağım. bu aralar bir filmin fragmanında şöyle söylendiğini işittim: "babalar hep yarım kalır". öyle galiba. sen hep yarımdın yaşarken de, ölünce ben yarım kaldım. o yüzden bence eksik bu söz; "babalar hep yarım kalırsa, çocuklar da hep yarım kalır" demeleri lazım. sana yarımlığımı anlatırım, sonra biraz denizi seyreder yine devam ederiz anlatmalara doymamaya."
varsa denildiği gibi başka başka parallel evrenler, şimdi senin 72 yaşında sapasağlam, keyifli ve mutlu olduğun, deniz kenarında rakılarımızı yudumladığımız ve seni çok sevdiğimizi hepimizin bildiği bir hayatı yaşıyoruzdur umarım.
4 Ağustos 2022 Perşembe
dıj güjler
bir kaç gündür dıj güjler ile teşvik-i mesaideyim. sonuç: batının yaptığı reformları, gelişmeyi ve ilerlemeyi göremeyen abdülhamid dönemi osmanlı imparatorluğu gibi hissediyorum.
abdülhamid, batı uygarlığına, sanatına ve kültürüne çok ilgi duyar, yaşantısında da bu kültürü iyi almamasına rağmen ona uygun yaşamaya çalışırmış. ancak bu ilgi sadece saray çevresi ile kalmış, halka inmemiş, toplumda özellikle de anadolu'nun düşünce yaşamında bir gelişmişliğe yol açamamış. zaten sonrasında da imparatorluğun çeşitli yerlerinde baş gösteren bağımsızlık mücadelelerinin çok geç farkına varılmış ve önüne geçilememiş. batı alıp başını giderken, osmanlı olduğu yerde kalmış, dağılmaya giden süreç de hızlanmış.
benim temasta bulunduğum dıj güjler de, oldukça ilerlemiş, çeşitli reformlar yapmış. hemen hemen hepsinde ileriye doğru bir gelişme, iyice doğru bir evrilme var. onların adına mutlu oluyor insan da dönüp kendine bakınca hangi evrede duraklamaya girip de dağılma sürecinin başladığını bulamayıp, zaten hiçbir zaman ilerleme kaydedememiş olup, çoktan dağılmış olduğunu da fark edince osmanlının meşhur tokadını yemiş gibi sert bir gerçeklikle yüz yüze geliyor.






