14 Haziran 2023 Çarşamba

yhn 13 / yaz


 

*otursam neredeyse yarım asırlık ömrümde kaç tane seçimde oy kullandığımı hesaplarım ama şu üşengeçlik huyum mani oluyor. hiçbir seçimde bu seçim gibi heyecanlanmadım ve politika ile bu kadar ilgilenmedim. ancak sonuç koskoca bir hüsran oldu. çabamıza sağlık diyeceğim de ne dersem diyeyim içimdeki o koskoca boşluğu ve umutsuzluğu dolduramayacak. seçim öncesinde ve sonrasında olan bütün rezilliklere, vurdumduymazlıklara, çıkar hesaplarına ve üç kağıtlara bakınca değiştiremeyeceğim şeyler için çabalamayı bıraktım. benim gönlümdeki partinin yakın zamanda kayda değer bir şey yapabilmesi, şu anki konjonktürde belirgin bir yer edinebilmesi pek mümkün değil. durum böyle olunca onlara hep destek tam destek ama ben kendi küçük dünyamda yaşamaya devam ederim arkadaş. muhtemelen daha önce de geldim ve sonra da geleceğim bu dünyaya ama şu anda bilebildiğim bu hayatta artık kendi kişisel mutluluğumu ön plana alıyorum. ülke diyebileceğim bir ülkem yok diye hissediyorum ve bundan sonra nerede karnım doyuyorsa ve mutlu olabiliyorsam orası benim kendi küçük ülkem. yarım asırlık ömrümün pardon neredeyse yarım asırlık ömrümde farkına varmayı başarabildiğim en önemli şeylerden biri şu oldu: mutlu olmayı istedikten sonra çöp tenekesinde bile mutlu olunabileceği. mesele bakış açın. bu kadar basit. 

* sallan yuvarlan koskoca bir dönem daha bitti. bu ikinci dönem ilki kadar keyifliydi. öğrencilerimin çok büyük kısmı bileklerinin hakkıyla çatır çatır çalışıp geçtiler. canlarım benim ya; vedalaşırken hepsi "iyi ki varsınız hocam" dedi. ne güzel bir şey birileri için "iyi ki" var olabilmek. 

* hayat ne komik; ben birileri için "iyi ki "var olabilmeye can atıp, "iyi ki" var olamazken hiç düşünmediklerim için "iyi ki" var olabiliyorum. 

* aslında bana "iyi ki varsın" ya da "seni seviyorum" diyenlere şunu sormak isterim hep: "neden? neden senin için iyi ki varım?" ya da "neden beni seviyorsun?". sadece diğer taraftan nasıl gözüküyorum onu bilmek istiyorum. 

*neyse bildiklerim, bilmediklerim ve hatta bilemediklerim şimdilik bir kenarda dursun. uzun bir süre tek istediğim, elimde kitabımla bir yerlerde yatıp durmak...bir de bu yazın unutulmaz harika bir yaz olmasını bekliyorum o kadar. çok bir şey değil sanki.  

25 Mayıs 2023 Perşembe

cupid


 

17.yüzyıl fransız ressamlarından pierre mignard'ın time clipping cupid's wings - cupid'in kanatlarını kırpan zaman eseriymiş bu tablo. evrim kuran'nın hesabında gördüm dün ve nedense dönüp dönüp bakıyorum. zamana yenik düşen bir aşkı resmetmek istemiş mignard. 

aşklar zaman yenik düşer mi? 

birisini iliklerinize kadar seviyorsanız düşmez bence. araya mevsimler, yıllar girse ve hiç görüşmeseniz de, bir kişiyi gerçekten sevince, onun bir yerlerde iyi olduğunu bilmek yeter size. bana göre gerçek sevgi zaman mefhumundan azadır. ne kadar süre değil ne yoğunlukta bir şeyler paylaşıp, hissettikleriniz ve hissettirdiklerinizdir aslolan. bir şekilde yollarınızın kesiştiğini, görece kısa ya da uzun zaman geçirebilmiş olmayı bir şans olarak görür ve bunu şu karmaşık hayatın bize sunduğu bir kıyak sayar, bundan mutlu olmayı beceririz. aşkınıza karşılık bulmanız ya da bulamamanız değildir konu; aslolan o, insana "aaa ne münasebet, kesinlike yapmam" dediği şeyleri yaptıracak kadar gözünü döndüren şeyi yaşayabilmektir. 

ya o iliklerinize kadar sevdiğiniz kişi ile hiç karşılaşmasaydınız ve böyle keyifli bir duyguyu hiç yaşamamış olsaydınız. ne yavan bir hayat olurdu bu. 

son zamanlarda mecburen gırtlağımıza kadar battığımız siyasi konuların dışında ben aşkı düşünmeyi tercih ediyorum ve umarım hiçbirimizin aşkı kanatlarını zamanın acımasızlığına kaptırmaz. 

19 Mayıs 2023 Cuma

gemiler



Boş gemiler geçiyor gönlümün kıyısından 

Ruhum yorgun ve bezmiş düşman sayısından

Ne anlamam lazım bu bakışından?

Belli miydi zaten kaçışından?

Boş gemiler geçiyor gönlümün kıyısından

Ne söylesem boş beni göremezsin

İçinde bir ses ama seçemezsin

Hani özlersin geri dönemezsin..

Biri bir duvar ördü

Kendim gördüm herkes kördü

Ben de sövdüm, herkes gördü

Bize biraz umut lazım, diyalog lazım, karavan lazım

Herkes güldü, ben de sövdüm


*şiirler ya da şarkı sözleri sayfalarca anlatmak istediklerimizi en kısa yoldan söylebilmemizi sağladıkları için etkileyicidirler. "yüzyüzeyken konuşuruz" benim en sevdiğim yeni nesil türk rock gruplarından biri. yukarıda yazdıklarım da bu grubun "boş gemiler" şarkısının sözleri. bu aralar hissettiklerime kelimesi kelimesine tercüman oluyor. bir gemiye binip gidesim var; öyle amaçsız her şeyi arkamda bırakıp gidesim var. benden sonrası tufan olsun. 





11 Mayıs 2023 Perşembe

taş makas kalp


 

hayatımın hiçbir döneminde politikadan bu kadar zevk almamıştım. o kadar ki "keşke vakti zamanında aktif politika ile uğraşsaydım" diye bile düşündüm bu dönem. niye bilmiyorum? belki de "artık yeter" diyebilmek için sadece oy vermenin yetmediğini düşündüğümden belki de yüzüklerin efendisinde nasıl elflerin, hobbitlerin, gandalf'ın yani iyilerin saruman ve ordularına yani kötülere verdiği inanılmaz bir mücadele varsa bu seçimleri de ben bir çok açıdan bizim iyilerin kötülere karşı verdiği bir nevi savaş olarak gördüğümden ve bu savaşın bir parçası olmak istediğimden olabilir. belki de sınıflara girdiğimde öğrencilerimin soru işaretli gözlerinde okuduğum "umut etmek istiyorum ama ya olmazsa" hissini silip onlara geleceği parlak bir ülkenin yaratılmasında ben de elimi taşın altına sokmak istediğimdendir.... bilemiyorum altan. ama şundan çok eminim hiçbir seçimde bu kadar stres yaşamadım ve bulunduğum ortamlarda siyaset konuşup, insanların neden kk'ya ve tip'e oy vermeleri gerektiğini açıklamaya çalışmadım. öğrencilerimle bile dersi işi gücü bıraktık oturup siyaset konuştuk çünkü youtube videolarından vakti zamanın "siyaset meydanı" programını izleyip, "hocam böyle programlar yapılıyormuş bu ülkede" diyerek sanki çok inanılmaz bir şey görmüş gibi şaşkın bakan öğrencilerimin hiçbir şeyden haberi yok. ben de oturdum "çocuklar buralar eskiden dutluktu ve seküler bir ülkemiz vardı" minvalinde dilim döndüğünce bir şeyler anlatmaya çalıştım. neyi ne kadar yapabilmişim pazar günü göreceğiz. 

cumartesi sabahı istanbul'a uçuyorum, oy kullanmak için. burada kullanmak istemedim. hem heyecanı yerinde yaşamak için hem de sanki orada oy kullanırsam bir şeyler daha garanti olacakmış gibi geldiğinden. umarım mehter marşı ile gittiğim istanbul'dan izmir marşı ile dönerim ve umarım büyük çoğunluk taş atanlara inat kalp yapanları seçip, bir oy kemal'e bir oy da tip'e verip bu işi ilk turda bitirebiliriz. 

27 Nisan 2023 Perşembe

buruk

 


macide doğannarlı'nın dört kızı vardı; dördü de birbirine benzemezdi. ne birbirleri ile yapabilirler ne de birbirlerinden ayrı durabilirlerdi. varlığı da gördüler, nispeten yokluğu da gördüler. evlendiler çoluk çocuğa karıştılar, kimi erken kimi geç kocalarını sırasıyla toprağa verdiler. saraylı falan değillerdi ama bütün gelinlerin damatların torun torbanın uyması gereken yazılı olmayan saraylı kanunları vardı. bu yazılı olmayan kanunlara göre yaşadılar da yaşattılar da. geçen sonbahar bu dört kızkardeşten üç numaralı olan Y., iki sene önce ani kilo kaybı ile başlayan zincirleme bir takım hastalıklar, düşmeler, omurga kırıkları vs. sonucu, biraz bilerek biraz da artık hayatı boyunca biriktirdiği üzüntü, kıskançlık ve uktelerin yorgunluğunu bedenen kaldıramayacağına hadi daha net yazalım kaldırmak istemeyeceğine bilerek ve isteyerek kanaat getirdiği için ölmeye yattığı o oturma odasındaki yatağından hastaneye oradan da başçeşmeye (balıkesir merkez mezarlıklar müdürlüğünün adı) yollandı. aile tarihinde, aile fertlerinin genetiğine damga gibi iz bırakmış, hemen hemen hepsinin hem karakterlerine hem de hareketlerine "cenaze evi" konseptinin yerleşmesini sağlayan peşi sıra bir çok ölüm olmasına rağmen hiçbiri 3. numaralı kardeş Y.'nin gidişi gibi bir çözülmeyi beraberinde getirmemişti. Y. 'nin arkasından, zaten bir süredir kafası geçmişe gitmiş ve orada yaşamanın şimdiki zamanda yaşamaktan daha güzel olduğuna kanaat getirmiş, eve gelenleri giderek daha tanımaz olmuş, gelenler öz kızı veya oğlu olsa bile onları yabancılayan ve eski güzel günlerde annesi ile babasının yanında yaşamakta olduğunu sanan iki numaralı kardeş A. da son düşme olayından sonra hasteneye kaldırılmış ve ameliyat alınmış ve vücudundaki en sağlam yeri kalbi olduğu için 90 yaşında girdiği son ameliyattan da sağ çıkmayı başarmış ve evine dönebilmişti ama artık o eve dönen boş çuval misali bedeniydi. şimdi yatağında öylece yatmakta; ne kimseyi tanımakta ne de nerede olduğunu bilmekte. en büyük abla olmasına rağmen içlerinde yaşını hiç göstermeyen ve son ana kadar dinçliğini koruyup, doksan küsür yaşına rağmen hala evinin işlerini -cam silmek dahil- tek başına yapan M. ise cin fikirliğinin kurbanı olup ıslanan geceliğinin eteğini ne akla hizmetse su torbasının üstüne oturup kurutmak isterken sandalyeden kayıp düşünce, femur kemiğini kırmakla kalmayıp kafasını da dikiş makinasına çarpmak suretiyle yarmasının ardından hem kafaca hem de vücut olarak çöküşe geçti. son üç aydır, neyi neden yaptığını ve ne istediğini bilmeden, büyük bir huysuzluk, mutsuzluk, naz ve niyazla huzursuz bir şekilde gittikçe yatağa bağımlı bir halde yaşamaya çalışmakta....

macide'nin kızlarının çocukları, onların çocukları ve torunları olarak bayramları hep çok kalabalık kutlamaya alışkınız. ancak sanırım bir şekilde hepimiz için bayramlar artık şehir dışındakilerle yalandan da olsa hasret giderildiği, bir şekilde bazılarının diğerleri ile "sidik yarıştırırken" diğerlerinin maç izler gibi bu yarışı izlediği, kan bağının mecbur bıraktığı yakınlığa sayılı saatlerle katlanılacağı için bir nebze çekilebilir zaruri bir görüşme biçiminden çıkmaya başladı. artık gidilip eli öpülecek ne M var, ne A. ne de Y. bayramların ilk iki gününe yayılan o kalabalık birer ikişer saatlik ev gezmeleri, el öpmeler, farklı çeşit tatlının "aaaaa bak bizim baklavanın tadı bir başka ama"lar eşliğinde pazarlanması mazide kaldı. bayramlar biz kalanlar için artık sadece ailedeki yaprak dökümlerinin netleştiği bir zaman dilimi. biraz buruk biraz hafiflemiş ama çokça birbirimizden bizi koparan acımasız zamanın kanıtı.


3 Nisan 2023 Pazartesi

uyku

 bu satırları yazarken saat 02:58...normalde çoktan totomda pireler uçuşması gerekirken sabahı edeceğim gibi duruyor. uyumak istiyorum ama zırnık uykum yok. dün gece beni yemeğe çağıran arkadaşım falafellerin içine uyku kaçıran mı koydu acaba? 

2 Nisan 2023 Pazar

şerbet

 


sadece bir bakıp kapatacaktım ama olmadı...neredeyse iki haftadır sabah, öğle ve akşam yemeklerindeki rutin ekonomi ve siyaset yorumcularını izlediğim (valla yıllar önce siyasetle ve ekonomi ile ilgileneceksin hatta işi parti üyesi olmaya kadar vardırıp, aktif siyasete nasıl başlarım? diye düşüneceğimi biri bana söyleseydi, üç numaralı clark bakışımı atıp, hadi len derdim muhtemelen ama hayat böyle bir şey işte; yapmam dediklerini bir bir yaptırıyor insana) videolara şu şerbetli dizi de eklendi. ne yazık ki izlemekten kendimi alıkoyamıyorum. biraz önce izlediğim son bölümde nursema ile umut birbirlerine kavuşunca ve hasretle sarılınca oturdum bir güzel ağladım. geçen haftaki bölümde nursema ortalığı bir güzel dağıtınca sanki ben dağıtmışım gibi içimin yağları bir güzel erimişti de bütün hafta kendi kendime gevrek gevrek gülmüştüm. 

yine son zamanlarda milletin pek bir ayılıp bayıldığı ama benim dünya ahret biladerim olabilecek tatlıtuğ kardeşimizin (sarışın hele de mavi gözlüyse maalesef bende gideri yok; ancak kanka oluruz) son dizisinin (yok o dizi sarmadı nedense beni; ilk bölümü bile bitiremedim) bir yerinde aile şöyle tanımlandı; "iyi niyetle en büyük kötülüklerin yapıldığı yer." sonuna kadar katıldığım bir tanımlama. 

annemle ne zaman didişsek ki 35 yaşımdan sonra neredeyse bir arada olduğumuz zamanların yüzde 80'nini bulan bir süreden bahsediyorum; bana her zaman söylediği şey; "senin iyiliğin için". şerbetli dizide de nursema'nın iyiliğini isteyen annesi ve babası anlamadan dinlemeden, kendi tutucu normlarının gerektirdiği şekilde apar topar onu bir ruh hastası ile evlendirdiler. kaç yaşında olursak olalım bütün bu bizim iyiliğimizi isteyen ebeyvnlerin anlamadığı tek bir şey var; biz bizim iyiliğimizi istemenizi istemiyoruz ki; biz sadece ve sadece bizi dinlemenizi ve düştüğümüzde sizin elinizi tutarak kalkabileceğimizi, sizin nerede ve ne şekilde olursak olalım bizim için bir yerlerden koşup gelebileceğinizi bilmeyi istiyoruz çünkü bence sakince seni dinleyip, yargılamadan, hödö hödö demeden, "zaten sen hep böylesin", "daha önce yaptın da ne oldu" diye eski defterlerin açılmadığı, nefesinizi boşa harcadığınızı ve sesinizin karşı tarafa ulaşmadan görünmez bir duvara çarpıp, karşınızdakinin ne anlattığınızı bırakın anlamayı duymayı bile reddetmediği bir yer aile ve aile olabilmek. 

şimdi salonda karanlıkta bana ait olmayan gep geniş koltukta sol omzumda melek misali yayılmış yatan kedim olduğu halde son bölümünü izlediğim şerbetli dizinin bana hissettirdiklerini bir nevi kayıt altına alırken bir yandan da belki de beceremediğim ve sürekli aradığım şeyin hem ben büyürken var ama yok olan babamın kırk yaşımdan sonra farkına vardığım eksikliğinden hem de bir türlü ve hala aile olmayı ne kadar da beceremeyişimizden kaynaklandığı gerçeğinin sertliğinden üşüyorumdur. 

üşüyorum ve babamı çok özledim.