12 Şubat 2013 Salı

ziriguidum

Müjde, müjde!!! Bütün kederlere, üzüntülere, can sıkıntısına çareyi buldum. Üç öğün bunu izleyip, keyiflenmek mümkün! Tabi gönül, Biscolata erkeklerini böyle dans ederken izlemek ister ama siz de benim gibi bu videoyu izlerken onlar dans ediyormuş gibi hayal kurabilirsiniz!

Haydi eller havaya!

11 Şubat 2013 Pazartesi

hop bir ki üç

İşte geldim burdayım, ben bu işte ustayım demeyeceğim. Yeni bir hafta geldi, hoş geldi, bakalım nasıl geçecek. Şöyle önümüzdeki haftaya baktığımızda atlatılacak bir 14 Şubat geyiği ve Amerikalılar'a Tükçe dersinin sondan bir önceki dersi var. Yani yarın sabah onbir kırk itibariyle haftanın stresi kısmi olarak atlatılacak. 14 Şubat için stresli miyim? Yok canım niye olayım, sevgilim olduğundan ya da onun bu güne özel pastırma çemeni sürülmüş bonfile istemesi (tövbe yalebbim, sevgili de başka isteyecek birşey bulamadı ama yapacağız bir şekilde. İstek önemli yerden geldi sonuçta) falan değil stres yapan. Her sene insanların bu günle ilgili harcama yapılmaya itilmesi beni geriyor. Bu durum şey gibi, "yılbaşında mutlaka eğlenmelisin yoksa tüm sene kötü geçecek!" duygusunun alttan alta verilmesi gibi birşey. "Sevgilinle birşeyler yapmalısın yoksa ilişkine zarar gelir, onun/senin  seni/onu  ne kadar sevdiğini göstermenin yolu bugün" gibi saçma sapan birşeyi alttan alta veriyorlar insanlara. Neyse biz uzaktan bütün bu olan biteni seyrediyoruz, iyi de oluyor. Evet, an itibariyle derse geç kalmak üzereyim ama çok da fifi.

8 Şubat 2013 Cuma

robotix

Bak yılın ikinci ayı başlamış, başlamak ne kelime nerdeyse ayın yarısı gelmiş. Zaten cücük gibi kısacık bu ay, daha gözümüzü açamadan ay sonu gelecek. Ben iyice robotixe başlamış durumdayım. Ne blog yazıyorum, ne blog okuyorum, ne sinemaya gidiyorum, ne günlük yazıyorum, ne sevgili komşuma gidiyorum, ne de başka birşey yapıyorum. Sabah kalk işe git, eve gel, kırkbeş dakka evde takıl, özel derse git, eve gel, yemek hazırla, yemek ye, dizilere bak, sonra tumba yatak. Kendimle bile konuşmuyorum şu günlerde. Kendimle yaptığım en iyi konuşma, 'bu akşam ne pişirsek?'. Ne bu böyle yahu? Noluyoruz? Dizi karakterlerine kendimden daha çok endişeleniyorum. Dün akşam bulaşık yıkarken aaaaa bir baktım; İntikam dizisinde Mert Fırat'ın oynadığı karakter için endişeleniyorum. Farkettim ki elimde köpüklü süngeri tencerenin içinde döndürürken şöyle düşünüyorum: 'Adamda kızı fena seviyor ama kız onu sevmiyor. Ne olacak şimdi? Ya Rüzgar ne yapacak? Amaaaan niye böyle senaryolar yazarlar ki? Yazık yahu hepsine. Şimdi başkasına da aşık olamaz. Öldüyse eğer dizinin başında gösterdikleri gibi iyi olmuş o zaman çocuk için.' Sonra dedim ki kendime: 'Kızım bak git! Olmadık bir dizi için endişeleniyorsun. Delirdin mi yahu! Aklını başına al! Otur kendine yan sen!'
Yaaa işte böyle, robotix robotix takılıyorum. Acilen titremeli ve kendime gelmeli, yazmayı düşündüğüm yazıları yazmalı, aramayı düşündüklerimi aramalı ama en önemlisi oturup kendimle konuşmalıyım.

4 Şubat 2013 Pazartesi

ha gayret

Sevgili Blog,
Sana bu satırları ofisten yazıyorum ve önümde bu dönemi gösteren takvim duruyor. Onaltı haftaya bakıp dün akşamdan beri içimden sürekli kendime tekrarladığım olumlamaları aklımdan geçiriyorum. 'Ha gayret, geçip gidecek onaltı haftada, boşver, vakit geçiyor işte!' diyip duruyorum ama içimdeki somurtuk ses, 'eeee nolcek onaltı hafta sonunda ha? Yine yaz sonra yien sonbahar yine bir onaltı hafta!!! En aşağı yirmi yıl, emekli olana kadar böyle!!!!' diye edepsiz çocuklar gibi ayağını vura vura tepiniyor. İçimdeki diğer olumlamacı tip ise, 'evde olunca da sıkılıyorsun, her işte bir hayır var, işim var diye şükret, herşey için şükret. Gün doğmadan neler doğar, belki loto tutar, belki başka birşey olur. Moralini bozma. Şükran ve halleluyah!' diye geyik yapıyor.
Blog'cum, sabredeyim di mi? Zaten herşey üç buçuğa kadar, zaman da akıp gidiyor, hem bu dönem cumalar rahat. Sıkılmayayım, enseyi karartmayayım. Hadi bakalım ya sabır ya selamet, bu günlerde geçer di mi? Sağlık olsun, yeter ki gönüller bir olsun. Bir işim var, çok şükür bin şükür. (burda ciddiyim!!!)
(amma gaz veriyorum kendime, bu dönem her gün böyle gaz vereyim kendime yoksa geçmez günler. Of pof afra tafra)

31 Ocak 2013 Perşembe

nalçak yeni dönem

Ocak yıldırım hızıyla geçti. 'oooooo bir ay kafadan tatil yapıcaz, bir süre yeni ergen yüzü görmeyeceğiz' diye sevinirken, tatil olmayan tatilimiz çarçabuk geçti, pazartesi yeni dönem başlayacak. (of pof afra tafra...acilen adak adamalı, mum dikmeli, evrene olumlu mesajlar yollamalı, melekleri seferber etmeli; zira ben home office bir iş istiyorum, kendi işimde çalışmak istiyorum, bu kadar öğretmenlik yeter!!!). Parantez içinde bellidir herhalde yeni dönem ile ilgili halet-i ruhiyem. Şöle gönül rahatlığı ile dinlenemeden geçen bir lafta tatil döneminin ardından oldukça yorgun başlayacağım döneme. Hiçbirşey hazır değil dönem için. Hiç istemediğim bir dersi vereceğim, bir şekilde hallederim ondan yana sıkıntım yok ama angaryası, okunacak kağıdı falan çok. Neyse buraya yazmak için aklıma geldikçe afakanlar basıyor. Şu mesleği seçen aklıma hay bin kunduz işesiye diyorum kendi kendime. Aslında şu tatil döneminde yazacak güzel bir Antep gezisi ve annemin ayak meselesi var ama ben değil blog yazmak, kolumu kaldırmak istemiyorum. Vitamin falan mı alsam yoksa anti depresan falan mı alsam da yıldırım gibi geçse şu onaltı haftalık maraton.

16 Ocak 2013 Çarşamba

yasta değilim hastayım

Hastayım hastaaaa!!!! Geçen hafta Hollanda'dan gelen misafirlerimiz yüzünden ayakta bir hafta geçirdik. Yok yemeğe geldiler, yok bizde kaldılar, aman kar yağdı, şuydu buydu derken ben biraz yorgun düştüm galiba ve bu hafta virüsler galip geldi. Bağışıklık düştü. Cumartesi sabahı diz kapaklarımdaki ağrılarla kalktım. Ne zaman diz kapaklarım ağrısa hasta oluyorum ben, öğrendim artık. Kahvaltıdan sonra hemen bir ilaç attım ağzıma, bütün gün çakı gibi dolaştım ama aşkam üşüme nöbeti geldi. Aksi gibi cumartesi akşam gezeceğimiz tuttu. gittiğimiz her yerde insanlar sıcaktan şikayet ederlerken ben içimden, "varsa bana bir soba getirin, rica edeceğim. çok üşüyorum!" diye söylenmekteydim. Sonunda gece eve döndük, ben yorganın altına kendimi attım ve 38 derece ateşle uyudum. Bugüne kadar da salya, sümük, öksürük, ateş sürünüp duruyorum. Ve fakat bilinçli bir çalışan olarak işime zamanında gelip gidiyorum. Sanırım en iyi çalışan Altın Küresi'ni hak ettim (mi acaba?)

13 Ocak 2013 Pazar

kar ertesi

Geçen hafta harala gürele içinde geçti. "Kar yağacaktı, yağıyor, yağdı yağacak, vallahi de billahi de sabaha karşı yağacak, yalanım varsa iki gözüm önüme aksın bugün yarın eli kulağında yağacak!" derken derken yağdırdılar en sonunda karı.
Şöyle bir düşünüyorum da küçükken daha mutluymuşuz yahu. Havada atıştırmaya başlayan kar tanelerini görür, 'tatil yağıyor, tatil yağıyor!' diye sınıftaysak sınıf camlarının, evdeysek ev camlarının önünde zıplardık. Hatırlıyorum kar yağdığında çok mutlu olurdum ben. Her taraf bembeyaz olup, bir nevi masal alemine bürününce ortalık her kötü şeyin yok olduğuna, bir daha can sıkıcı hiçbir şeyin olmayacağına inanırdım. Bir de kar yağınca çöken o derin sessizlik bana çok huzur verirdi. Kar yağınca doğa kısa bir süreliğine tıp oynar. Artık yaşlanınca sadece doğanın o sessizliği içinde yürümek için kar yağsın istiyor insan. Yoksa nerde kar tatili nerde ense yapmak. Geçen hafta pazartesinden başlayan kar geliyor çığırtkanlığı salı günü gerçek olunca,  sabah taksi bulmak için yürürken, yüzüme çarpan kar taneleri hiç de çocukluğumda 'tatil yağıyor!' diye zıplatan kar taneleri gibi değildi. Onlar daha çok 'hay bin kunduz! şimdi kar yağmasının sırası mı! keşke evde olsaydım. Sahi ben niye büyüdüm?!' dedirten kar taneleriydi.
Büyümek böyle nalet bir şey işte. Kar yağarken bile çocukluğun saf günlerindeki gibi o beyazlık sizi mutlu edemiyor çünkü ortalık beyaza bürünürken siz durmayan taksileri durdurmaya, normalde de kötü kullanan şoförlerin daha da kötü kullandığı yollarda dötünüzü kollamaya, kayan yollarda kolunuzu bacağınızı kırmamak için tek kanallı dönemin en büyük kış eğlencesi artistik patinaj buz pateni şampiyonalarından bilinç altınıza yerleşmiş Jayne Torvill hareketlerini sergilemekle ve aynı zamanda karda dondurucu soğukta sokakta kalan kediye köpeğe yem vermekle ya da onların başını sokacağı kartondan evler yapmakla meşgul oluyorsunuz
Büyüdüğümüzde kar yağması demek sizin için hayatın zorlaşması, sizin dışınızda kötü şartlarda yaşayan maddi durumu iyi olmayan, yeterli yakacağı olmayanlar için hayatın daha da zorlaşması ve sizin de onları düşünüp evinizde yarım huzurla oturmak demek. Belki de bütün bu gerçeklikle yüzleşmemek için Peter Pan olmak ve büyümeyi reddetmek en güzeli olurdu.