29 Ağustos 2021 Pazar

serbest düşüş

 yine yapış yapış bir sıcak başladı. sabahları erken kalkamıyorum bir süredir. sıcak garip bir ağırlık mı veriyor göz kapaklarına yoksa bir süredir hayli hareketli rüyalar görüyorum onlar mı yoruyor da uyanamıyorum bilmiyorum. mesela bu sabah gördüğüm rüya da yine bir garipti. bir eve taşınmışım ama ev mi otel mi belli değil. içinde bir merdiven var, inince alt kata başkasının dairesine iniyorsun. sokak kapısı çinkodan ve kocaman bir asma kilit var. sonra içerde otururken; galiba annemle oturuyoruz, balkon gibi bir yerden iki kadın ve bir adam beliriyor. sarışın orta yaşı geçkin kadın, "evi boşaltıyorsun!" diyor ben de diyorum ki "kontratı yeni yeniledim". onun yanındaki kadın da "ah ah hep annemle emlakçının işi bunlar; sen haklısın, dur ben halledicem" diyor. sarışın kadın "çıkacaksın"diyor. sonra bir bakıyorum sokak kapısı ardına kadar açık. kedilerden Milka ortada yok. merdivenlerden iniyorum. bir sürü daireden geçiyormuşum gibi geliyor sonra kendimi bir marketin mal kabul kısmında buluyorum. ne alaka ama rüyalarda alaka sorulmuyor. biri diyor ki "kediyi buldum!", "nerde?" diyorum, "şurada arabanın yanında" diyor. bakıyorum. "o kedi değil ki küçük bir çocuk" diyorum. "arabanın içine aldılar o zaman" diyor ben arabaya doğru koşarken araba gidiyor. "ah" diyorum "keşke tasma taksaydım nasıl bulacağım şimdi diye sızlanırken" biri diyor ki "var mıydı belirgin bir özelliği?". "evet, gözlerinden birinin merceğinde minik bir siyah leke vardı" ) sonra sıkıntıdan gözlerimi açtım. açar açmaz da Milka'ya baktım. konsolun üstünde pencerenin önünde yatıp serinlemeye çalışıyor fok balığı görünümlü kedi. (var mı rüya tabirinden anlayan? ne demek ki bunlar? ne kahve falından ne de rüya tabirinden anlıyorum. allah beni bildiği gibi yapsın).

Ne yazıyordum ki... hah...okul başlamadan biraz daha sabah yürüyüşleri yapabilsem ne güzel olacak. hiç kışın yaz gelsin diyen insan olmadım ya da tam tersini dilemedim. ben net sonbaharcıyım bunu bir kere daha kesin olarak anladım bu sene. eskiden ağustos'un 15'i dönünce havaya garip bir sonbahar kokusu çökerdi ama bir kaç yıldır o kokuyu alamıyorum. havanın bile kokusu değişti; kokmayan hava sahamız var. Tez zamanda şakır şakır yağmur yağsın. gerçi okul açılmadan on gün tatil yapıp bu senelik yaz sezonunu kapatacağım ama olsun yağmurda da denize girerim ne olcak. 

"eylül ayının müthiş bir aurası var ya sanki her şey kendiliğinden yoluna girecekmiş gibi hissettiriyor insana... ben bir eylül ayı bağımlısıyım" yazmış biri, biri de instagram story'sine post olarak koymuş. doğru valla. ben de öyle düşünüyorum. hatta benim için eylül yeni yıl gibi bir şey. mesleki deformasyon bu işte. eylül ile yeni yıl, yeni dönem, yeni sezon başlıyor benim için. şu 6-9 eylül mevzusunu da atlatınca evde tatile gidinceye kadar çok pis temizlik yapıcam. gereksiz çer çöp yallah dışarı. bir çeşit arınma, yeni başlangıçlar yapma zamanı. eskiden bir kızım olsa adını eylül koyacağımı düşünürdüm sonra çok patates, mıymıy bir kız öğrencim oldu, "aman" dedim "bir de böyle bir kızım olursa, atsam atamam satsam satamam, dertleri beni gerer". neyse o işler de bitti. çoluk çocuk mevzusu da kalktı ortadan. iyi oldu. hiç benlik bir şey değilmiş. şimdi kardeşimle beraber izliyoruz olanların nasıl total failure yaşadıklarını. çocuk yetiştirmek de şirket yönetmek gibi; ön görün iyi değilse bir süre sonra konkordoto ilan etmen kaçınılmaz oluyor. her iki taraf da madur. ben bu yerel küçük işletmeci halimden memnunum. kendi yağım ile kavruluyorum. 

artık her şeyden ve herkesten beklentin beklentisizlik. yoluna girmesini beklediğim bir şey yok. en uzak planım bu kafamdakilerin serbestçe düştüğü bu yazı bitince proposal'ımın düzeltmelerini yapıp, biraz daha çalışıyormuş gibi yapıp vicdanımı susturmak bir de canım kısır istiyor. gözüm yerse kendimi masanın başından kaldırıp köftelik bulgur almaya gidip koskocaman bir kase kısır yapmak. galiba gluten alerjim var. şimdi de bu var; vegan ya da gluten alerjili olmak. ben de zaten az yerdim ama hepten bıraktım et yemeği. veganım demiyorum çünkü peyniri ve yoğurdu bırakamıyorum. kilo yapıyor diye pirinç vs de yemiyorum. bu yüzden bulgura kaldım ama o da midem de yanmaya ve şişkinliğe yol açıyor. iyice yiyebileceklerim sınırlandı. sabahları yemek yemeyeyim diye yulaf ve granola yiyorum. bu sabah da öyle yaptım; şimdi çok fena midem yanıyor. ilaç da aldım halbuki. aslında gidip mideme hortum sallandırtmam lazım galiba ama hiç canım istemiyor. neyse zamanı gelir bakalım onunda.

kimse yorum yazmıyor diye ezikliyordum kendimi meğersem yorumları ön onaydan geçiriyormuşuz. daha önce de vardı belki de ben unutmuşum. yirmi yorum vardı görmediğim ve bu yüzden cevap yazmadığım. bir beş tanesi abuk subuk çince mi korece mi japonca mı olduğunu anlamadım onların alfabesinden birşeyler. oh oh uluslararası takipçim olmuş demedim tabii direk sildim. diğerleri için de çok özür dilerim. online ders verebiliyorum ama yazdıklarım hakkındaki yorumları daha yeni görebiliyorum. bu yüzden bir şey yazmadıysam görmediğimdendir. 

umarım kendi kendime sayıklama isteğim azalmaz, yazmayı özlemişim. 


p.s: beni okuyor musun acaba? ya da senden bahsettiğimi anladın mı bir önceki postumda? bana bir şekilde ulaşamazsan (çünkü her bir yerden sildim ve silindim biliyorum) okumadığını anlayacağım. o zaman da hayat bir daha yollarımızı kesiştirecek mi diye bekleyeceğim. kendi kendimize böyle oyunlar yaratmazsak daha da sıkıcı olacak hayat. çok özledim seninle konuşmayı; böyle ellerini kollarını oynatarak ve kolundaki kayışı hafif gevşek saat bileğinde döndükçe onu çevirip ağız dolusu bir şeyler anlatmanı. 


28 Ağustos 2021 Cumartesi

çığlık

 Neredeyse bir seneye yakın bir süredir yazmamışım. Halbuki ne çok şey yazdım. Günlüğüme yazdım, ödevlere yazdım, whatsupp mesajlarına yazdım ama hiçbiri içimde biriktirdiklerimi, eteğimdeki taşları döktürtmedi. 

Kendime bir dağ, bir zirve bulmam lazım ki tepesine çıkıp, her şeyin gelmişine geçmişine ana avrat küfredeyim, bağrımdan gelen çığlıklarımla yeri göğü inleteyim. Hatta ve hatta bir de şöyle ağız dolusu tüküreyim de sonunda "oh be" diyeyim. Küfretmek özgürleştirir. 


P.S: "hala okuyor musun beni acaba?".ya da "sen beni okuyor muydun acaba?"...hayatta üç beş tane cevabını öğrenmek istediğim soru var. bir tanesi bu. okuyorsan beni, bir yolunu bulup bana okuduğunu gösterirsin. Bul beni....

31 Ekim 2020 Cumartesi

challengelarda buluşuruz

 "1. a call to someone to participate in a competitive situation or fight to decide who is superior in terms of ability or strength.

2. a call to prove or justify something." diye tanımlammış İngiliz "challenge" kelimesini. Türkçesi ise 

"meydan okuma". 

Belki bu seneden sonra 3. bir madde olarak da 2020 ve ötesi diye yazarlar. Şahsen 2016'dan beri hem 

kendi kendime yarattığım hem de dışardan müdahaleli türlü "challenge" lar yaşadığım için, bazılarının 

yaptığı gibi "şu 2020 bir geçsin başka da bir şey istemiyorum" demiyorum. Kabahat 2020'de değil...hayat 

işte....yaşayacaklarımız ve göreceklerimiz var. Kendim nezdinde bütün herkes için -favori deyiş ile- 

"bütünün hayrına" tek dileğim; "zannettiklerimizden yaptığımız hataların" daha da artmaması...gerisi 

sağlık olsun da hallolur. 

18 Temmuz 2020 Cumartesi

odysseus



uzun zamandır iyi değilim...iyi olmaya, her şeyi yoluna koymaya çabaladıkça, debelendikçe daha da çok batıyorum. hep yanlış ata oynayan kötü bir kumarbaz, Tanrıların sırt çevirdiği, lanetlediği ve evine dönmeye çalıştıkça yolda Kyklop'la, Skylla'yla, Kharybdis'le ve Sirenler'le karşılaşıp türlü çeşit mücadele veren Odysseus gibi hissediyorum kendimi ama benim Homeros'un Odysseus'u anlatırken kullandığı binbir hünerli adam, binbir dolambaçlı adam ya da çok dayanıklı gibi özelliklerim yok ki; tek ortak noktamız ikimizin de sıradan ölümlüler olmamız. bir tarafı düzelteyim derken başka bir taraf bozuluyor, orası ile uğraşırken başka bir yerden başka bir sorun patlak veriyor. yukarıda kimin ayağına bastım ya da kimin ahını aldım acaba. şayet öyle bir şey varsa yukarıya ricamdır: "çok rica ederim, beni bir süreliğine salın ya...lütfen."

7 Haziran 2020 Pazar

babasının kızı



Küçükken mahallede oynarken annemin çok kızdığı bir şey yapardım; bisiklete binen arkadaşlarımın peşinde koşardım. Nedenini niçinini bilmiyorum, belki öyle gerekiyordu belki bir gruba ait olduğumu öyle hissediyordum bilmem ki yapıyordum işte. Geçen eski defterleri açtım. Açtım dediysem de alakasız bir şey ararken şimdiye kadar tuttuğum ve tutmakta olduğum bütün günlüklere şöyle bir baktım. Hiçbir şey değişmemiş. Küçükken bisiklete binen arkadaşlarımın peşinden koşmuşum, büyüyünce de insanlar beni sevsin diye peşlerinden koşmuşum. Yüzüme iki gülene her şeyimi vermiş, benimle sırrını paylaşanı delicesine korumuş hele hele "seni çok seviyorum" diyene ömrümü vermeye hazırmışım. Kanmışım kandırılmışım. Müstehak ama bana çünkü en büyük hayalim "yaşamın hakkını veren, huzurlu, sağlıklı, aşklı, meşkli, kalabalık sofralarla dolu, bol gezmeli, yeteri kadar paralı, çok okumalı, paylaşarak, keyifli bir hayat" geçirmek olunca bir de herkesi kendin gibi bilince kanmak da kandırılmak da kolay sanki.
Ama bence her şey bir yana böyle bisiklet peşinden koşar gibi sevginin peşinde koşmamın en önemli nedeni de "babasının kızı" olamamak. Ben babamın kızı olamadım. Babam hayattayken hiç öyle oturup onu bunu konuşamadık, karşılıklı keyifle iki kadeh tokuşturamadık, ne o beni ne ben onu anlamak için çaba sarfetmedik, birbirimizi görmedik, ilişki kurmaya gayret etmedik. Birlikte yaşadığımız 33 sene boyunca babamla ilgili beni mutlu eden sadece iki anım olması ne acı. İlkinde daha ilkokuldayım. Sabah hiç adetimiz olmamasına rağmen ya fırına ekmek almaya gittik ya da lahmacun yaptırmaya gittik. İkimiz birlikteyiz orası net. Eve dönerken yolun üstündeki kırtasiyenin vitrininin önünde durduk ve ben renkli boya kalemleri gördüm. "Aaaa ne güzelmiş bunlar" dediğimi hatırlıyorum. Herhalde yılbaşı zamanına yakın bir zamandı çünkü o kalemler daha sonra bana yılbaşı hediyesi olarak alınmıştı. O paketi açtığım andaki mutluluk ile yıllar sonra birlikte denize gidip, deniz kenarında havadan sudan, hayattan biraz konuşup sonra denize girdiğimiz, birlikte biraz yüzdüğümüz (yüzerken "artık açılamıyorum" diyor babam. "neden" diyorum "bilmem bir korku geldi" diyor) anda benimle bunları paylaştığı zaman hissettiğim mutluluğu hiç unutmuyorum.
Nilay Örnek'in "Bütün iyiler biraz küskündür" kitabını okuyorum. "Ya 'Babalarının Kızları Olanlar!'" yazısında "ölümlerine yakın sevilir babalar" diye yazmış. Ben babamı öldükten sonra sevdim. Keşke hayattayken şimdiki farkındalığım olsaydı da onu daha iyi tanısaydım. Onun keşkelerini, hayallerini, pişmanlıklarını öğrenebilseydim, onun ızdırabına ortak olup "babasının kızı" olsaydım belki o zaman sevgiye doyar, bu sevgiye doyamamayı açgözlü bir şekilde abuk subuk başka yerlerde, işe yaramaz insanlarda aramazdım.
Bu da benim sana çok erken babalar günü hediyem olsun baba. Şimdi nerelerde hangi formdaysan ve beni görüyorsan bil ki "seni çok özledim".

4 Haziran 2020 Perşembe

gülüşün ve unutuşun ayı haziran

"Hikayeler pusulalardır ve mimarlıktır; onlarla yön buluruz, tapınaklarımızı, hapisanelerimizi yaparız onlardan. Hikayesiz olmak, arktik tundralara veya buz denizine kadar her yöne uzanan bir dünyanın enginliğinde kaybolmaktır. Birilerini sevmek, kendini onların yerine koyabilmektir deriz, yani kendini onların hikayesine yerleştirmek ya da onların hikayesini kendine nasıl anlatacağını bulup çıkarmak.
Hikayeler anlatırız kendimize, hayatta kalmak ya da birilerinin hayatına, hatta kendi hayatımıza son vermek için; şiddete başvurarak veya hissizleşmiş halde ve yaşamayı başaramayarak. hikayeler anlatırız kendimize, bizi kurtaran hikayeler ve içinde debelendiğimiz bataklıklar, boğulduğumuz kuyular olan hikayeler, haklı çıkma hikayeleri, lanetlenme, şans ve mutsuz aşk hikayeleri; ya da bunların, yerine göre çok şık olabilen bir kinizm örtüsüne bürünmüş çeşitlemeleri. bazen hikaye çöker, kaybolduğumuzu fark etmemizi ister bizden veya korkunç halimizi, gülünç olduğumuzu ya da sadece tıkanıp kaldığımızı. Bazen de değişim çıkagelir bir cankurtaran veya bir damla destek gibi. Batan gemilere benzeyen hikayeler öyle pek de az değildir ve birçoğumuz, etraf batıp çıkan filikalarla dolu olsa bile, o gemilerle birlikte dibi boylarız..." (Rebecca Solnit - yakındaki uzak)


*teğet geçilse de şu hayatta birbirine belki unutuluşun/ unutuşun belki de gülüşlerin hikayelerinde yer almalı. birinin hikayesinin bir yerlerinde olmalı haziran'da değilse bile eylül'de. 

24 Mayıs 2020 Pazar

rüyalarda buluşuruz

Karantina günleri sağolsun rutin hayatımızı daha da rutinleştirdiler. Tek eğlencemiz artık bilinçaltımızın bize bir kıyağı mı desem ne desem bilemediğim uyurken gördüğümüz renkli sinemaskop rüyalar. Uzun zamandır rüya görmeyen ben bile James Bond filmlerini aratmayacak maceralarla dolu, Almadovar filmlerinin karakterleri gibi enteresan karakterlerin başrolde olduğu rüyalar görmeye başladım; hayır olsun inşallah. Ama dün akşam gördüğüm rüya absürdlükte birinci geldi. 
Birisiyle buluşacakmışım ve bu birisi Alper Saldıran'mış. Hani şu Kürk Mantolu Madonna'nın tiyatro oyunununda Raif bey'in gençliğini canlandıran oyuncu. Ama rüyanın absürd tarafı Alper Saldıran ile buluşacak olmam değil, onu bana makyaj yapması. Oturtuyor bir güzel beni karşısına gözlerimin üstüne beyaz simli far sürüyor (bunu neden böyle gördüm biliyorum: son zamanlarda instagram'da Mücbir Sebepler izliyorum ve orada Yıldız Tilbe gözlerinin etrafına beyaz kireç gibi göz farı sürüp, ayna karşısında abuk subuklamıştı ve ona çok gülmüştüm. Gülme komşuna gelir başına. Karma is a bitch.) Neyse ki Alper bey'ciğim insaflıydı benim beyaz krem arası göz farı, Yıldız Tilbe'nin ki gibi değildi. Ardından da portakal rengi, kavuniçi garip bir renkte ruj sürüyor bana. Böyle dudaklarımı gerdiriyor ve bir güzel taşırmadan ruju sürüyor. Rüyada bile olsa kafam çalışıyor ve şöyle düşünüyorum: "Bu renk bana hiç gitmez ki. Ruhsuz gösterecek beni ama silmek de ayıp olacak şimdi." Ancak rujumu sürdükten sonra Alper Saldıran, "bıyıkların çıkmış" demeseydi, ilk buluşmamızda beni nereye götürdüğünü görebilirdim ama "bıyık" lafını duyunca rüyamda hışımla aynayı elime alıp bakıyorum ve ne görüyorum: hakkaten çıkmış bıyıklarım. Allahım Skandal!!!! yer yarılsın da içine gireyim. Alper Saldıran'nın karşısında bildiğin "dans grubum var, bize katılmak ister misin" diye bıyıklarını buran Nuri Alço bıyıkları gibi burulacak kıvama gelmiş bıyıklarımla oturmuşum. Bilinçaltım bile bu skandala dayanamayıp beni uyandırdı. Umarım bu akşam Alper bey'ciğim ile rüyalarımda gönül rahatlığı ile tekrar buluşup (zira bıyık işi halloldu; itina ile yok edildi hepsi) nereye gittiğimizi ya da gideceğimizi görebilirim.